Geen mens is symmetrisch. Toch gaan mensen precies in het midden van een podium staan. Netjes recht voor de groep. Goed op twee benen, geaard, knieën van het slot. Touwtje vanaf de kruin van hun hoofd richting het plafond. Zo hebben we het geleerd toch? Bekken licht gekanteld. Diepe teug lucht. Alhoewel ik een groot […]
lees verder
We bevinden ons in een aula. Er hangt een plechtige sfeer, versterkt door hoge plafonds en serieuze stoelen. Tikkeltje ouderwets, stoffig. Hier zijn verhalen verteld. Verhalen die horen bij de academische traditie. Als aanstaande spreker denk je: zo ga ik ook spreken. ‘Zo’? ‘Ja, ”zoals het hoort”’. Maar wat betekent dat eigenlijk in dit, toegegeven, […]
lees verder
La La kokenLa La pianospelenLa La tekenenLa La tangodansenLa La tuinierenLa La vertellenLa La presenteren Je begrijpt denk ik wel wat ik hiermee bedoel toch?Ik leef al jaren zo. Het is een heerlijk gevoel om een beetje aan te mogen rommelen. Iets relativerends te voelen in mijn lijf en te denken; het-hoeft-niet-zo-precies-. La La is […]
lees verder
Wie ze rustig toont, reikt uit zonder woorden. Een welkom dat je publiek zal voelen. Handen op je rug voelen afstandelijk en bijna autoritair. Of houd je misschien iets achter (je vast)?Beide handen diep in je zakken: veilig misschien voor jou, maar gesloten voor je publiek. Je kunt best zo starten met je verhaal, als […]
lees verder
Bewegen op een podium is in de eerste plaats fijn voor jezelf. Het geeft ruimte, lucht, en helpt je verhaal op gang. Denk maar eens aan hoe je telefoneert. Dat doe je ook niet stokstijf stilstaand, toch? Je loopt, je gebaart, je lichaam praat mee. Het publiek kijkt graag naar een spreker die beweegt en […]
lees verder
Er zijn van die inzichten die je onverwacht worden aangereikt, alsof iemand een klein geheim in je hand legt. Dit is er zo één: wanneer je voor een groep staat, houdt niet alleen je stem hun aandacht vast, maar ook je voeten. Praat jij als je achteruit loopt? Ken je dit theatergeheim al? Niet praten […]
lees verderBegin dit jaar zat ik aan tafel met Ronald. Ronald is KNO-arts, hoogleraar, scherp van geest en vastberaden om zijn oratie niet zomaar een praatje te laten zijn, maar een verhaal dat raakt. Eén oratie waar over nagepraat wordt. Hij wilde geen opsomming van feiten of een opsmuk van dia’s. Hij wilde spreken met overtuiging, […]
lees verder
Ik zeggen mag best! Ik weet nog dat ik als kind leerde dat een zin niet met ik begint. Geschreven niet en gesproken evenmin. Onbeleefd, was het oordeel. Onbescheiden. En dus leerde ik al vroeg om alternatieven te verzinnen. Ik hoor veel mensen zinnen beginnen met je, met we, met men zegt, alsof er een […]
lees verder
Hoe je ontspannen gaat vertellen Er zijn van die momenten waarop je hart ineens veel harder lijkt te kloppen dan normaal.Wanneer je op een congres staat, voor een zaal vol indrukwekkend slimme mensen.Wanneer je een training geeft aan een groep die liever geen tijd heeft.Of als je je proefschrift moet ‘verdedigen’.Een sollicitatiegesprek hebt voor die […]
lees verder
Soms is het slot het lastigste deel. Je bent klaar met je verhaal, je adem zakt iets, en dan komt de vraag: hoe rond ik dit goed af?Zonder clichés. Zonder lege woorden. Met betekenis. Hieronder vind je een handvol vragen, inzichten en tips die je kunnen helpen om het einde van je presentatie niet alleen […]
lees verder
Niet bij je promotie.Niet bij een interview.Niet in de media.Niet bij een podcast.Niet in een sollicitatiegesprek. Veel mensen doen het, bijna uit gewoonte. Of omdat ze denken dat het zo hoort.Soms ook om zichzelf wat extra tijd te gunnen om na te denken. Je kunt niet goed nadenken en praten tegelijk. Dus is mijn devies: […]
lees verder
Mijn voorliefde gaat uit naar voelen. Mijn voorkeur naar luisteren en kijken. En ik merk op hoe mensen elkaar op afstand houden in hun taal. In mijn werk luister ik naar wat mensen vertellen. Ik kijk naar ze en voel wat het met me doet. Steeds leer ik en inspireren mensen mij. De accenten die […]
lees verder