Lysbert Zeinstra promoveerde in januari 2026 (Erasmus University – Rotterdam) en schreef nadien: De coaching van Anne heeft veel meer voor mij betekend dan “alleen een praatje en verdediging oefenen”. Mijn lekenpraatje was voor mij niet zozeer een spannend onderdeel van mijn promotie. Eigenlijk had ik er juist heel veel zin in. Het voelde als […]
lees verder
De meeste sprekers die ik ontmoet, beginnen in de voorbereiding van hun verhaal bij het wat. Ze openen een leeg document op hun laptop en beginnen te tikken. Proppen pagina’s vol met ‘informatie’. Daar kijk ik met gezonde scepsis naar. Louter informeren, namelijk, is dodelijk saai, want het is zenden.‘En wat,’ zul je nu vragen, […]
lees verder
Het is misschien wel een van de moeilijkste dingen die we kunnen doen: spreken bij een begrafenis. We willen iets zeggen, maar wat? En hoe? Hier volgen wat wenken, in de hoop dat ze je helpen. De voorbereiding Neem de tijd. Ga zitten met pen en papier, of met je laptop. Schrijf alles op wat […]
lees verder
Marie promoveert op 24 maart 2026 en schrijft een week na haar promotie: ‘Het is vier uur ‘s nachts en ik schrik wakker met mijn hart in mijn keel. Het duurt even voordat ik me realiseer dat ik gewoon in mijn bed lig. Twee minuten geleden stond ik nog mijn proefschrift te verdedigen, met het […]
lees verder
Samen werken aan een oratie vind ik een prachtig proces. In bovenstaand filmpje zie je hoe Daniela Oprea-Lager, hoogleraar Theranostiek aan de Radboud-Universiteit in Nijmegen, (hardop) oefent. Het geeft een inkijkje in hoe haar oratie met als titel; “Theranostiek, it takes two to tango” tot stand is gekomen. Daniela en ik hebben zowel gewerkt vanuit […]
lees verder
Op 29 januari 2026 schreef Daniela Oprea-Lager, hoogleraar Theranostiek aan het RadboudUMC Nijmegen, me het volgende: ‘Alles is begonnen met de titel. Enkele maanden voor de oratie stond de deadline om een foto en de titel van mijn oratie naar de pedel te sturen voor de uitnodigingen. In eerste instantie heb ik naar Nederlandse uitdrukkingen […]
lees verder
Het uitspreken van de rede Daniela Oprea-Lager, hoogleraar Theranostiek aan het RadboudUMC Nijmegen, schrijft me op 29 januari 2026: ‘Ik heb van het begin tot het einde van mijn oratie genoten. Een prachtige, zonnige winterse dag. Jouw aanwezigheid op de eerste rij, naast mijn familie was al een grote vreugde. De dansers en hun mooie […]
lees verder
Wie ze rustig toont, reikt woordloos uit. Het is een welkom dat je publiek intuïtief zal begroeten. Handen op je rug voelt afstandelijk, misschien ook een tikkeltje autoritair. En: houd je wellicht iets verborgen, of achter je rug fysiek vast?Beide handen diep in je zakken? Misschien voor jou veilig, maar niet echt uitnodigend voor je […]
lees verder
Geen mens en mensenleven zijn symmetrisch. Toch gaan we op een podium, bewust of onbewust zoekend naar ‘orde’ in de permanente chaos van het voorbijgaande, het liefst in het midden staan. ‘Netjes’ recht voor de groep. Want daar is het ‘veilig’.En natuurlijk hoort daarbij de aloude verstandige lichaamshouding: stevig op twee benen, geaard, knieën ‘van […]
lees verder
Bewegen op een podium is in de eerste plaats speelruimte voor jezelf. Bewegen geeft a priori ruimte. Lucht. Het helpt je verhaal op gang. Denk maar eens aan hoe je telefoneert. Dat doe je – in de tijd van de mobiele telefoon – doorgaans ook niet stokstijf stilstaand, toch? Je loopt, je gebaart, je lichaam […]
lees verder
We bevinden ons in een aula. Er hangt een plechtige sfeer, versterkt door hoge plafonds en serieuze stoelen. Tikkeltje ouderwets, stoffig. Hier zijn verhalen verteld. Verhalen die horen bij de academische traditie. Als aanstaande spreker denk je: zo ga ik ook spreken. ‘Zo’? ‘Ja, ”zoals het hoort”’. Maar wat betekent dat eigenlijk in dit, toegegeven, […]
lees verder
La La kokenLa La pianospelenLa La tekenenLa La tangodansenLa La tuinierenLa La vertellenLa La presenteren Je begrijpt denk ik wel wat ik hiermee bedoel toch?Ik leef al jaren zo. Het is een heerlijk gevoel om een beetje aan te mogen rommelen. Iets relativerends te voelen in mijn lijf en te denken; het-hoeft-niet-zo-precies-. La La is […]
lees verder
Er zijn van die inzichten die je onverwacht worden aangereikt, alsof iemand een klein geheim in je hand legt. Dit is er zo één: wanneer je voor een groep staat, houdt niet alleen je stem hun aandacht vast, maar ook je voeten. Praat jij als je achteruit loopt? Ken je dit theatergeheim al? Niet praten […]
lees verder