Marie schrijft mij een week na haar promotie: ‘Het is vier uur ‘s nachts en ik schrik wakker met mijn hart in mijn keel. Het duurt even voordat ik me realiseer dat ik gewoon in mijn bed lig. Twee minuten geleden stond ik nog mijn proefschrift te verdedigen, met het zweet op mijn rug en […]
lees verder
Mocht er onverhoopt toch zo’n ding staat en ‘moet’ je erachter spreken (vanwege een video-opname bijvoorbeeld)? Bij deze enkele waardevolle goede wenken. Wil je weten hoe ik jou kan helpen met je presentatie? Lees dan verder over individuele coaching of doe met onze Presenteren in drie dagen training. Je bent van harte welkom.
lees verder
Samen werken aan een oratie vind ik een prachtig proces. In bovenstaand filmpje zie je hoe Daniela Oprea-Lager, hoogleraar Theranostiek aan de Radboud-Universiteit in Nijmegen, (hardop) oefent. Het geeft een inkijkje in hoe haar oratie met als titel; “Theranostiek, it takes two to tango” tot stand is gekomen. Daniela en ik hebben zowel gewerkt vanuit […]
lees verder
Op 29 januari 2026 schreef Daniela Oprea-Lager, hoogleraar Theranostiek aan het RadboudUMC Nijmegen, me het volgende: ‘Alles is begonnen met de titel. Enkele maanden voor de oratie stond de deadline om een foto en de titel van mijn oratie naar de pedel te sturen voor de uitnodigingen. In eerste instantie heb ik naar Nederlandse uitdrukkingen […]
lees verder
Het uitspreken van de rede Daniela Oprea-Lager, hoogleraar Theranostiek aan het RadboudUMC Nijmegen, schrijft me op 29 januari 2026: ‘Ik heb van het begin tot het einde van mijn oratie genoten. Een prachtige, zonnige winterse dag. Jouw aanwezigheid op de eerste rij, naast mijn familie was al een grote vreugde. De dansers en hun mooie […]
lees verder
Wie ze rustig toont, reikt woordloos uit. Het is een welkom dat je publiek intuïtief zal begroeten. Handen op je rug voelt afstandelijk, misschien ook een tikkeltje autoritair. En: houd je wellicht iets verborgen, of achter je rug fysiek vast?Beide handen diep in je zakken? Misschien voor jou veilig, maar niet echt uitnodigend voor je […]
lees verder
Geen mens en mensenleven zijn symmetrisch. Toch gaan we op een podium, bewust of onbewust zoekend naar ‘orde’ in de permanente chaos van het voorbijgaande, het liefst in het midden staan. ‘Netjes’ recht voor de groep. Want daar is het ‘veilig’.En natuurlijk hoort daarbij de aloude verstandige lichaamshouding: stevig op twee benen, geaard, knieën ‘van […]
lees verder
Oefenen voor de discussie over je proefschrift is altijd een goed idee. Veel faculteiten bieden dan ook de mogelijkheid om kort voor je promotie een soort generale repetitie te houden in aanwezigheid van collega’s, vakgroepgenoten en – meestal – je promotor.Niet zelden laat een generale in dat zo officiële kader bij de promovendus echter een […]
lees verder
Bewegen op een podium is in de eerste plaats speelruimte voor jezelf. Bewegen geeft a priori ruimte. Lucht. Het helpt je verhaal op gang. Denk maar eens aan hoe je telefoneert. Dat doe je – in de tijd van de mobiele telefoon – doorgaans ook niet stokstijf stilstaand, toch? Je loopt, je gebaart, je lichaam […]
lees verder
Lieve mensen om mij heen hebben me geholpen te verhuizen naar thuis. Heel dankbaar ben ik voor alle hulp die ik kreeg. Het meedenken, het meesjouwen, het opnieuw creëren. Dat was fijn om samen te doen. Dierbaar en ontroerend ook, hoe mensen me steeds weer helpen. Sommige dingen kon ik niet alleen (tillen, verschuiven, weggooien […]
lees verder
We bevinden ons in een aula. Er hangt een plechtige sfeer, versterkt door hoge plafonds en serieuze stoelen. Tikkeltje ouderwets, stoffig. Hier zijn verhalen verteld. Verhalen die horen bij de academische traditie. Als aanstaande spreker denk je: zo ga ik ook spreken. ‘Zo’? ‘Ja, ”zoals het hoort”’. Maar wat betekent dat eigenlijk in dit, toegegeven, […]
lees verder