Dank je wel voor de promotiecoaching

• geplaatst door Anne in
• Algemeen
• 04-04-2026

Marie schrijft mij een week na haar promotie:

‘Het is vier uur ‘s nachts en ik schrik wakker met mijn hart in mijn keel. Het duurt even voordat ik me realiseer dat ik gewoon in mijn bed lig. Twee minuten geleden stond ik nog mijn proefschrift te verdedigen, met het zweet op mijn rug en met woorden die niet wilden komen. Een promotie-nachtmerrie: de zoveelste. 

De promotie-nachtmerries begonnen al maanden voor de daadwerkelijke datum van mijn verdediging. Vanaf het inleveren van het manuscript bekroop me steeds vaker een beklemmend gevoel: straks zou ik daar echt moeten staan, ten overstaan van iedereen en iets zinnigs moeten uitbrengen in reactie op vast heel slimme vragen. Van voorpret met het oog op De Grote Dag was geen sprake, hooguit van voorangst. 

Dat veranderde toen ik op LinkedIn getagd werd in een filmpje waarin voorzitter Johannes Knape op een hele mooie en geruststellende manier een promotieplechtigheid opende. Maar het was niet dat filmpje dat alles veranderde. Veel meer was het het contact dat naar aanleiding daarvan ontstond met Anne van de SpreekStudio. Anne coacht en begeleidt mensen als zij moeten spreken/presenteren, bij bijvoorbeeld een oratie of een promotieplechtigheid. 

Anne en ik raakten aan de praat: ik met mijn promotie-bibbers en zij met haar kennis en kunde op precies dit vlak. Wat volgde, was een intensieve en geanimeerde samenwerking. Ik oefende, sprak, schaafde bij – en Anne luisterde, stuurde bij, deelde kennis en kunde met mij. 

En werkelijk waar: de nachtmerries verdwenen. Niet dat ik ineens vol overmoedige blijdschap uitkeek naar De Grote Dag, maar in mij ontstond een sprankje. Noem het hoop of (zelf)vertrouwen, maar er groeide iets in mij in het contact met Anne. Ik voelde me gezien in waar ik tegenop zag en tegelijkertijd bood Anne me een ander perspectief. Een perspectief á la het filmpje van professor Hans Knape: zie je promotie als een gedachtenwisseling. Je mag vertellen en andere voorbeelden noemen. Dit andere perspectief dat Anne me bood, draaide voor mij om regie, zowel in de voorbereiding (wat heb ik nodig) als ook op de dag zelf (wat ga ik doen).

Aan mijn universiteit was ik één van de eersten die een lekenpraatje mocht houden. Het was heel tof – en goed voor mijn vertrouwen – om dit met Anne voor te bereiden en te oefenen. Anne leerde me over het aanbrengen van structuur en de kracht van de goede intonatie en articulatie. We oefenden met stemgebruik en houding, met het schrijven van een sterke intro en de kracht van een presentatie zonder PowerPoint. 

En dan was er nog de discussie, het stellen van de vragen door de oppositie. Daar gingen de oorspronkelijke nachtmerries over – vooral vanwege het feit dat ik over dit deel van de plechtigheid zo weinig regie ervoer. Maar ook hiermee bleek ik met Anne te kunnen oefenen. We oefenden het beantwoorden van (ingewikkelde, lange) vragen en het geven van lekker lange antwoorden. Gaandeweg kreeg ik er zelfs plezier in, want het bleek heel leuk om over mijn onderzoek te mogen vertellen. 

En De Grote Dag? Die ligt inmiddels achter me en ik kan met zekerheid zeggen dat het mooi was. En intens. En memorabel. Ik stond er en ik sprak over de dingen die belangrijk voor me zijn. Ik stond er, luisterde en beantwoordde vragen. Ik stond er en voelde me stevig en gesteund – niet in de laatste plaats door de samenwerking met Anne, waardoor de bibbers en nachtmerries naar de achtergrond verdwenen en er ruimte ontstond voor vertrouwen en plezier. 

Lieve Anne, dank voor het spelen en het sparren, voor de inspiratie en het (zelf)vertrouwen. Ik heb genoten’.