De verlegen pinguïn
- geplaatst door Anne in
- Algemeen
- 14-12-2025
Bewegen op een podium is in de eerste plaats fijn voor jezelf. Het geeft ruimte, lucht, en helpt je verhaal op gang. Denk maar eens aan hoe je telefoneert. Dat doe je ook niet stokstijf stilstaand, toch? Je loopt, je gebaart, je lichaam praat mee.
Het publiek kijkt graag naar een spreker die beweegt en oogcontact maakt. Grote gebaren – bij voorkeur asymmetrisch – geven een gevoel van vrijheid. Voor jou én voor de mensen die luisteren. Onbewust denken ze: die durft. Die voelt zich vrij. Wat een energiek mens, wat een goed verhaal; het loopt.
Toch zie ik soms sprekers die hun armen strak tegen zich aan klemmen. Kleine, voorzichtige bewegingen, handen op kruishoogte die voorzichtig heen en weer bewegen. Net genoeg om te laten zien dat er spanning is, maar te weinig om die spanning kwijt te raken.
Ik noem dit: de verlegen pinguïn.
Het is klein, voorzichtig en wat saai om naar te kijken.
Er is zoveel meer mogelijk, zodra je jezelf de ruimte geeft om te bewegen en te vertellen.
Ooit leerde ik op de theaterschool; opkomen met “lucht onder je oksels” geeft een vrij gevoel. Probeer het maar eens, want misschien helpt het jou ook om een vrijer verhaal te vertellen.
Lees ook:
