De verlegen pinguïn
- geplaatst door Anne in
- Algemeen
- 19-12-2025
Bewegen op een podium is in de eerste plaats speelruimte voor jezelf. Bewegen geeft a priori ruimte. Lucht. Het helpt je verhaal op gang. Denk maar eens aan hoe je telefoneert. Dat doe je – in de tijd van de mobiele telefoon – doorgaans ook niet stokstijf stilstaand, toch? Je loopt, je gebaart, je lichaam praat mee. En denk dan aan je publiek. Dat kijkt graag naar een spreker die beweegt, die oogcontact maakt, zich direct tot jou richt. Grote en ook kleine gebaren – bij voorkeur asymmetrisch – geven een gevoel van vrijheid, van ruimte scheppen. Ruimte voor jou én voor de luisteraars. Onbewust denken zij: zo, díe durft. Die voelt zich vrij. Wat een energiek mens, wat een goed verhaal. Het loopt. Nu, dat is wat je wilt, zowel voor jezelf als voor je publiek.
Toch zie ik sprekers die hun armen strak aan hun torso klemmen. Voorzichtige bewegingen maken, de handen op zwembroekhoogte, behoedzaam heen-en-weer bewegend. Voldoende om te laten zien dat er een zekere spanning is en te weinig om die spanning kwijt te raken. Dit noem ik: de verlegen pinguïn.
Het is te klein, te voorzichtig, te onzeker, en als kijkspel nogal induttend.
De kernkwestie is eenvoudigweg deze: wil je je toehoorders op ‘veilige’ afstand houden of hen juist in uitnodiging dichterbij halen? Natuurlijk weet je zelf al het antwoord. Besef dat er zoveel meer mogelijk is zodra je jezelf de ruimte geeft om tijdens het vertellen van je verhaal, tijdens het overbrengen van je boodschap, te bewegen. Je zou kunnen stellen: bewegen beweegt.
Ooit, op de theaterschool, leerde ik: opkomen met ‘lucht onder je oksels’ geeft je een vrij(er)-blij(er) gevoel. Probeer het maar eens. Waarschijnlijk helpt het ook jou om te vertellen met zoveel meer ruimte in je geest, met zoveel meer ontspanning in je lijf op het moment dat ’t ertoe doet. Weet het – en je wilt en kunt het.
Nog meer goede wenken om je naar een plezierig en vervullend optreden te leiden? Lees:
