featured-image

Online presenteren

Mijn hippe moeder zwemt, bakt, fietst en volgt een cursus geweldloze communicatie, maar beeldbellen wil ze niet. Het leidt haar af van het gesprek, zegt ze. ‘Ik heb jullie levendig voor de geest hoor.’

In deze bijzondere Coronatijd heb ik prachtige telefoongesprekken met mijn moeder, mijn vader, mijn kinderen, mijn vrienden. En ook collega’s, klanten en buren spreek ik vaker, langer en intenser.

We hebben meer tijd voor elkaar. We durven meer wezenlijke vragen te stellen. ‘Als je ziek wordt, wil je dan wel naar de IC?’, vroeg ik mijn moeder. We voelen onze verwantschap sterker dan ooit en spraken af: als zij ziek wordt, kom ik. Ze wil geen IC, geen reanimatie. Ik heb haar beloofd dan niet meer van haar zijde te wijken.

Beeldbellen en ‘zoomen’ is niet meer weg te denken. Toch snap ik mijn moeder wel. Ik luister ook graag naar mensen: hoe de stem klinkt en buigt, hoe de klanken gevormd worden. Ik hoor de taal en wat er tussen de woorden door klinkt. De stilte als belangrijkste bron van luisteren.

Aanvankelijk schrok ik van deze crisis. Ik werd stil en trok mijn tuin in, wekenlang. Ik bezon me op mijn mogelijkheden. Vloggen met een statief aan mijn arm past me niet. Mijn trainingen draaien om spreken met contact, dat kan ik toch niet ombouwen naar iets onlinerigs?

Maar… Gistermiddag fietste ik met onze doosjes en bierviltjes naar het postkantoor. Een vertrouwde opdrachtgever vroeg me mijn groepstraining via Zoom aan te bieden, en de twaalf mensen thuis blij te maken met onze doosjes en een “interactieve” workshop – En ik ga het doen!

En gisteravond heb ik, na mijn rondje tuin, lang zitten beeldbellen met een man die ik nog niet kende. Tot mijn verbazing voelden we elkaar meteen aan en was ik niet meer bezig met de vorm waarin we spraken. Hij vertelde me dat hij voor zijn werk veel afspraken heeft via Zoom en dat hij geleerd heeft om warm en bewegelijk te zijn. Zijn handen reikten meermalen uit. Open handpalmen zeggen zoveel… zeer sympathiek.

Vandaag ontvangt mijn moeder een doos met CD’s uit de nalatenschap van een vriend. Ik weet zeker dat ze er zorgvuldig naar gaat luisteren en er in haar dappere eentje een dansje aan waagt. Daar hoeft ze geen filmpje van te laten zien…

Heb jij hulp nodig bij het (online) presenteren? Onze individuele coaching gaat gewoon door, online of met gepaste afstand.

Lees ook

featured-image
Hoe kwam de Tango – oratie van Daniela tot stand?

Samenwerken aan een oratie vind ik een prachtig proces. In dit filmpje zie je hoe Daniela Oprea-Lager, Hoogleraar Theranostiek aan de RadboudUMC in Nijmegen (hardop) oefent. Het geeft een inkijkje in hoe haar oratie met als titel; “Theranostiek, it takes two to tango” tot stand is gekomen. Daniela en ik hebben gewerkt vanuit de vorm. […]

lees verder
featured-image
foto: Theo Hafmans
De voorbereiding van Daniela’s Tango – oratie

…of hoe het zo gekomen is Daniela Oprea-Lager, Hoogleraar Theranostiek RadboudUMC Nijmegen schrijft op 29 januari 2026: “Alles is begonnen met de titel. Enkele maanden voor de oratie had ik de deadline om een foto en de titel van mijn oratie naar de pedel te sturen voor de “save the date” uitnodigingen. Ik heb in […]

lees verder
featured-image
Foto: Theo Hafmans
Daniela’s Tango – oratie

…en hoe het gegaan is: Het uitspreken van de rede. Daniela Oprea-Lager, Hoogleraar Theranostiek RadboudUMC Nijmegen schrijft op 29 januari 2026: “Ik heb genoten van het begin tot einde van mijn oratie. Een prachtige, zonnige winterse dag. Jouw aanwezigheid op de eerste rij, naast mijn familie was al een grote vreugde. De dansers en hun […]

lees verder