Presenteren is een gesprek
- geplaatst door Anne in
- Algemeen & Pitchen & Powerpoint & Promoveren & Spreektips
- 01-06-2025
Hoe je ontspannen gaat vertellen
Er zijn van die momenten waarop je hart ineens veel harder lijkt te kloppen dan normaal.
Wanneer je op een congres staat, voor een zaal vol indrukwekkend slimme mensen.
Wanneer je een training geeft aan een groep die liever geen tijd heeft.
Of als je je proefschrift moet ‘verdedigen’.
Een sollicitatiegesprek hebt voor die ene droombaan.
Of wordt geïnterviewd voor een podcast of een televisie-uitzending.
Wat gebeurt er dan in jou?
De lat schiet omhoog. Alles moet goed, sterk en overtuigend.
Je wilt misschien indruk maken en tegelijkertijd voel je je kwetsbaar of onzeker.
Dat is begrijpelijk maar misschien kan je er anders naar kijken.
Stel je voor: het is gewoon een gesprek.
Geen optreden met eenrichtingsverkeer maar het is een gesprek.
Dat idee kan ontspanning brengen en ruimte maken waardoor er minder druk is.
Het haalt het “moeten presteren” eraf. En het heft iets van de eenzaamheid op die je kunt voelen als je daar staat, alleen met je verhaal.
Want je bént niet alleen; je publiek kijkt terug.
“In de ogen van de ander ligt het vertrouwen” hoorde ik ooit iemand zeggen.
Heb vertrouwen in je luisteraars.
Ze willen je horen en begrijpen. Ze zijn, of je het gelooft of niet, aan jouw kant.
Durf hen te zien want dat verandert alles.
Hoe ziet dat eruit, zo’n gesprek?
In een training hoef je niet te beginnen met een strak draaiboek.
Je kan zeggen:
“Ik ben hier om jullie te helpen. Wat willen jullie het liefst leren vandaag?”
Stel vragen, beweeg mee en zie wat zich aandient.
Noem je promotieplechtigheid geen verdediging.
Zie het als een gesprek, als een gedachtewisseling.
Je hoeft niets te bewijzen. Jij gaat vertellen over jouw onderzoek, waar je met hart en ziel aan gewerkt hebt.
De commissieleden zijn geen juryleden, het zijn mensen die nieuwsgierig zijn en jou de gelegenheid geven om te vertellen over je onderzoek.
Bij sollicitaties: wacht niet af maar vertel wie je bent.
Niet in één keer, maar beetje bij beetje. Zoals je dat aan een tafel zou doen, met iemand die je net leert kennen.
“Ja, dat herken ik uit mijn gezin van herkomst…”
“Dat doet me denken aan mijn studententijd…”
“Bij mijn volleybalclub voelde ik me precies zo…”
Maak jezelf zichtbaar met een eigen(wijs) verhaal. Kleur jezelf in en stel ook vragen aan hen.
Op een podium? Vraag om groot (zaal) licht. Zodat je de mensen kunt zien.
Stel vragen, ook als je het antwoord niet verwacht. (retorische vragen werken goed)
Laat mensen iets doen, opstaan, voelen, ervaren.
Noem namen, als dat kan.
“Bart, weet jij nog, die nacht op de afdeling… Waar zit je eigenlijk?”
Het maakt een zaal kleiner en nabij.
En dan ineens zie je het.
Een presentatie, een sollicitatie, een promotie, een training: het zijn vormen.
Jij hebt de regie en jij hoeft niets op te voeren. Je gaat in gesprek.
Ik herinner me een psychiater die ik ooit coachte.
Hij vond spreken voor een groep spannend.
Tot ik hem vroeg: “Wat is er eigenlijk zo anders dan een gesprek in jouw spreekkamer?”
Hij keek op.
“Ja… eigenlijk niets,” zei hij.
Die ontdekking was voor hem een vondst van ontspanning.
Misschien herken jij jezelf hierin.
Misschien verlang jij ook naar rust, regie, verbinding, juist op de momenten dat het spannend is.
Dan ben je welkom.
In mijn coaching of trainingen onderzoeken we precies dit.
Hoe jij kunt spreken, vragen, staan, zonder jezelf kwijt te raken.
Hoe je leert om het samen te doen, ook als je voor een groep staat.
Zodat je niet langer hoeft te presteren maar kunt spreken, in vertrouwen.
